Epilepsia – Sëmundja e Tokës; Shkaqet, Simptomat, Trajtimi

 

Fjala “Epilepsi” vjen nga greqishtja e vjetër: ἐπίληψις, epílēpsis – shpërthim, sulm; nga latinishtja “epilepsia” si dhe nga greqishtja e sotme ἐπίληπτος, epílēptos – sulmoj, kap.

Epilepsia është një sëmundje me së paku dy sulme epileptike (sulme me ngërçe), të cilat shkaktohen pa asnjë arsye të parashikueshme. Një sulm epileptik shkaktohet si pasojë e shkarkimeve sinkrone paraksizmale (në formë të sulmeve) të qelizave nervore të trurit, gjë që dërgon tek sjelljet apo gjendjet shpirtërore stereoptike.

Me fjalë të tjera, epilepsia është: mbingarkesë e një aktiviteti elektrik që zhvillohet periodikisht në tru dhe shkakton humbje ndjenjash dhe lëvizje të pakontrolluara.

Shkaqet e epilepsisë

Ekzistojnë dy shkaqe kryesore nga të cilat shkaktohet epilepsia:

  1. Shpirtrat e këqinj tokësor (xhinet)
  2. Çrregullimet fiziologjike të sistemit nervor

Shkakun e parë të epilepsisë,  mjekët materialistë ateistë e mohojnë dhe flasin vetëm për epilepsitë e shkaktuara nga çrregullime fiziologjike, megjithëse në shumicën e rasteve dështojnë si në gjetjen e shkaqeve ashtu edhe në kurimin e sëmundjes, dhe nëse munden të arrijnë në ndonjë kurim nga i cili duket se i sëmuri është shëruar, shërimi nuk është i plotë, madje goditjet epileptike mund të kthehen përsëri, dhe tek i sëmuri shkaktohen shumë efekte anësore. Kjo për shkak se ata i kurojnë të gjitha rastet epileptike sikur të ishin për shkak të çrregullimeve fiziologjike, ndërsa realieti e kundërshton këtë.

Epilepsia e shkaktuar nga shpirtrat e këqinj

Ky lloj i epilepsisë kurohet me dy gjëra kryesore: e para i kthehet të sëmurit, ndërsa e dyta mjekut kurues.

I sëmuri duhet të pajiset me  forcë shpirtërore, me vullnet të fortë, dhe t’i drejtohet sinqerisht Krijuesit të këtyre shpirtrave me lutje dhe me kërkim të mbrojtjes prej tyre dhe të largimit të tyre, me çfarë t’i vijë në gojë e në zemër, sepse kjo është një lloj lufte, dhe që të fitosh në luftë duhet të kesh dy gjëra: armë të mirë e të saktë dhe krah të fortë për të luftuar. Nëse mungon njëra nga këto dyja, tjetra nuk bën dobi, e si do të ishte nëse këto mungojnë që të dyja, nëse zemra është e prishur dhe nuk e njeh Zotin e saj, nuk i mbështetet Atij, nuk i drejtohet Atij dhe nuk ka devotshmëri ndaj Tij, dhe as armë nuk zotëron, si do të arrijë të shpëtojë e të fitojë?

Po kështu edhe mjeku kurues duhet të pajiset me këto dyja: armë të fortë dhe besim e mbështetje të fortë tek Allahu. Mjeku në këtë rast është një besimtar i mirë që i lexon të sëmurit nga Kurani dhe urdhëron shpirtrat e këqinj që të dalin nga ai. Kjo është diçka e provuar dhe më se e pranuar tek besimtarët, dhe rezultatet e saj kanë qenë pozitive kur Allahu ka dashur ta sjellë në vete të sëmurin dhe ka dhënë sukses në plotësimin e kushteve tek i sëmuri dhe mjeku. Ka pasur shumë raste kur shpirtrat e këqinj dilnin nga i sëmuri vetëm duke i thënë mjeku besimtar “dilni nga ai”, ose “bismilah”, ose “La haule ue la kuvete il-la bilah”. Vetë Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem) thoshte: “Dil, armik i Allahut, se unë jam i Dërguari i Allahut!”

Këshillohet që i sëmuri dhe ai që kuron të lexojë sa më shpesh suren el Fatiha, ajetin Kursij, dy ajetet e fundit të sures Bekare, dy suret e fundit të Kuranit, etj.

Epilepsia e shkaktuar nga çrregullimet fiziologjike të sistemit nervor

Kjo epilepsi është në disa grada sipas sulmeve epileptike që i ndodhin të sëmurit, dhe ajo mund të jetë e madhe dhe e rëndë, ose e lehtë, ose shpirtërore me lëvizje të pakontrolluara nga i sëmuri. Sulmet epileptike mund të ndodhin në çdo orë të natës apo të ditës pa ndonjë shkak të qartë, megjithëse lodhja dhe mundimi sentimental mund të shtojë përqindjen e këtyre sulmeve.

Sulmi apo kriza e parë epileptike ndodh zakonisht në moshën e fëmijërisë dhe disa të prekurve u shkaktohet dëmtim i trurit për shkak të infeksionit, sulmit, ose tumorit që mund të kenë pasur.

Simptomat

Humbje të ndienjave për pak çaste ose të zgjatura, lëvizje me ngërçe të pakontrolluara. Në rastet e sulmeve të vogla, i sëmuri qëndron në këmbë ose ulur dhe vetëm sa humb mendjen për disa çaste, ndërsa në sulmet e zgjatura, i sëmurri rrëzohet në tokë, humb mendjen, zakonisht i del shkumë nga goja, i ikën gjuha, i dridhen gjymtyrët, madje mund të dëmtojë veten gjatë krizës, por falë Zotit, zakonisht të sëmurët me epilepsi ndienjë një paralajmërim dhe ndiesi të afrimit të krizës, me dëgjimin një zë si i ziles në vesh, ose me shfaqjen e disa pullave para syve, ose mpirje të gishtave. Ky paralajmërim i jep kohë të sëmurit që të shtrihet dhe të largohet nga mjetet e forta për të eliminuar rrëzimin.

Ndihma e shpejtë për krizat epileptike

  1. Largo nga i sëmuri gjithçka me të cilën mund të dëmtojë veten.
  2. Vendos diçka në gojën e të sëmurit, si p.sh. një copë dru ose një copë rrobe të palosur e të madhe që të mos e përcjellë.
  3. Zbërthe dhe zgjidh çdo lloj pulle apo rripi që gjendet rreth fytit, gjoksit dhe barkut të tij, me qëllim që të marrë frymë më lirshëm.
  4. Fshija jargët dhe shkumën që të mos i shkojë në kanalet e frymëmarrjes dhe t’i vështirësojnë frymëmarrjen.
  5. Lërë të flejë dhe mos lejo askënd që ta zgjojë.
  6. Të afërmit e tij nuk duhet të mungojnë për asnjë çast, të mos e lënë vetëm.
  7. Mos ia hap gojën me forcë por prit sa ta lirojë vetë atë.
  8. Mos i fut duart apo gishtat në gojën e tij, që të mos i kafshojë.
  9. Mos fut asnjë lloj lëngu në gojën e tij dhe as mos e lëviz atë gjatë krizës epileptike.